คุณค่ะ..
ฉันไม่อยากคิดว่าคุณเป็นคนขึ้จุ๊ เบเบ๊ หลอกฟันฉันเล่นไป วันๆ หรอกนะค่ะ
แต่พฤติกรรมคุณหลายอย่างในช่วงหลัง คุณมีอาการเปลี๋ยนไป ทำให้ฉันอด
ที่จะคิดไม่ได้ว่าคุณรัก ไม่จริงหวังแค่ยิงสเปริ์มเท่านั้น..
ทำไมล่ะค่ะ..
คุณจำได้ไหม เมื่อครั้งที่เราเจอกันครั้งแรกที่ใกล้สาม แยกไฟแดง ใต้ศาลา
รอรถริมทางคุณนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวที่ห้า ส่วนฉันมายืนรอรถข้างๆ คุณห่างกัน
ประมาณคืบเศษๆ หลังจากที่เราต่างรอรถ ปอ.สาย 18 นานกว่า 45 นาที
คุณถึงแสดงความเป็นสุภาพบุรุษลุกให้ฉันนั่ง เพราะคุณคงเห็น เส้นเลือด
ขอดที่น่องขาของฉันเริ่มปูดโปนออกมา.. ขณะที่ฉันกำลังหย่อนก้นลงนั่งไม่
ทันถึงเก้าอี้ รถก็วิ่งมาถึง พอดี เราต่างเบียดเสียดแย่งกันขึ้นไปบนรถ..
เพื่อหวังจับ จองที่นั่ง แต่เหมือนจะเป็นความบังเอิญอีกครั้งที่คุณหาที่นั่งได้
ในขณะที่ฉันกลับต้องมายืนใกล้ๆ คุณอีก..
คุณมองสบตาฉัน แล้วเบือนหน้าพร้อมกับทำท่านั่งหลับใน เวลาไม่ถึง 5 นาที..
ช่วงเวลา 1 ชั่วโมงกว่าๆที่ฉันได้ยืนอยู่ใกล้ๆ คุณ ฉันขอ สารภาพค่ะ
ว่าฉันแอบเหลือบมองคุณด้วยความหมั่นไส้ แต่ หลังจากมองไปมองมาฉันถึง
สังเกตว่า ท่าทีที่คุณนั่งหลับ น้ำลายไหลยืด เหมือนจะหยดติ๋งๆ ลงพื้นแต่แล้ว
คุณก็ดูด มันกลับเข้าปากได้อย่างมีปาฏิหารย์ ทำให้ฉันเชื่อได้ทันที เลยค่ะว่า
โลกนี้ไสยศาสตร์มีจริง..และมันทำให้ฉันหลงไหล ไปกับความเซ็กแต่ไม่ซี่ของ
คุณโดยไม่รู้ตัว..
หลังจากนั้นเราก็ได้เจอกันเกือบทุกวัน..ด้วยความบังเอิญ อย่างตั้งใจของฉัน
คุณรู้ไหม๊ค่ะว่าฉันเหนื่อยแค่ไหนที่ต้อง พยายามเทียวไปเดินเล่นอยู่หัวใจคุณ
ทุกคืน ทุกคืน..
จนกระทั่งวันนั้นเดทแรกของสองเรา..คุณพาฉันเกี่ยวก้อย กันเดินจากท้ายซอย
ไปปากซอย จนหมาแถวนั้นพากัน เห่าหอนกันเป็นทอดๆ จนคุณต้องวิ่งไปไล่เต๊ะ
หมาแถม คุณยังบอกพวกมันว่าเห่าหอนอะไรกันนักหนาไม่เคยเห็น อั๊มพัชราภา
หรือไง? ทำเอาฉันอายม้วนกลิ้งไม่เป็นท่า..
ฉันรู้ค่ะว่าฉันมันบ้า..ที่แอบคิดไปเองว่าเรารักกัน.. ทั้งๆ ที่คุณไม่เคยเอ่ยปาก
บอกฝากรักฉันแม้แค่คำเดียว
จนกระทั่งวันนั้น... วันเพ็ญ 15 ค่ำเดือนสิบสองน้ำนองเต็มตลิ่ง คุณชวนฉัน
ขับรถซิ่งไปตามถนนชมแสงจันทร์ยามค่ำคืน คุณให้ฉัน อิงแอบเอาอกฉันแนบ
แผ่นหลังของคุณใกล้ๆคุณบอกฉัน ว่าให้กอดคุณแน่นๆ อย่างนั้นอย่าขยับไปไหน
เพราะว่า ตำแหน่งของหัวใจเราตอนนี้อยู่ตรงกันเรียบร้อยแล้ว..
ดูสิน้ำคำผู้ชาย ยามรักแม้น้ำต้มผักก็ยังว่าหวาน..ยามชังน้ำตาลยังว่าขม
วันนั้น... ฉันยอมคุณหมดทั้งตัวทั้งหัวใจ ยอมกลายเป็นคนใจง่าย เหมือนผู้หญิง
ส่วนใหญ่ที่นิยมพลีกายให้ชายคนรักในคืน เดือนเพ็ญ..เซ่นความรักแท้ด้วยพรหมจารี
คุณรู้ไหม๊ค่ะว่า.. คืนนั้น ฉันดีใจแค่ไหนที่คุณทำให้ฉันได้ สัมผัสถึงบรรยากาศของฟ้าสี
ทองผ่องอำไพ ไม่รู้ว่าคุณเอา เรี่ยวแรงมาจากไหน ฉันเดาว่าคุณคงกิน M550 มาแน่ๆ
(โปรดติดตามตอนต่อไป..)
edit @ 2005/12/29 09:26:38
ฉันไม่อยากคิดว่าคุณเป็นคนขึ้จุ๊ เบเบ๊ หลอกฟันฉันเล่นไป วันๆ หรอกนะค่ะ
แต่พฤติกรรมคุณหลายอย่างในช่วงหลัง คุณมีอาการเปลี๋ยนไป ทำให้ฉันอด
ที่จะคิดไม่ได้ว่าคุณรัก ไม่จริงหวังแค่ยิงสเปริ์มเท่านั้น..
ทำไมล่ะค่ะ..
คุณจำได้ไหม เมื่อครั้งที่เราเจอกันครั้งแรกที่ใกล้สาม แยกไฟแดง ใต้ศาลา
รอรถริมทางคุณนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวที่ห้า ส่วนฉันมายืนรอรถข้างๆ คุณห่างกัน
ประมาณคืบเศษๆ หลังจากที่เราต่างรอรถ ปอ.สาย 18 นานกว่า 45 นาที
คุณถึงแสดงความเป็นสุภาพบุรุษลุกให้ฉันนั่ง เพราะคุณคงเห็น เส้นเลือด
ขอดที่น่องขาของฉันเริ่มปูดโปนออกมา.. ขณะที่ฉันกำลังหย่อนก้นลงนั่งไม่
ทันถึงเก้าอี้ รถก็วิ่งมาถึง พอดี เราต่างเบียดเสียดแย่งกันขึ้นไปบนรถ..
เพื่อหวังจับ จองที่นั่ง แต่เหมือนจะเป็นความบังเอิญอีกครั้งที่คุณหาที่นั่งได้
ในขณะที่ฉันกลับต้องมายืนใกล้ๆ คุณอีก..
คุณมองสบตาฉัน แล้วเบือนหน้าพร้อมกับทำท่านั่งหลับใน เวลาไม่ถึง 5 นาที..
ช่วงเวลา 1 ชั่วโมงกว่าๆที่ฉันได้ยืนอยู่ใกล้ๆ คุณ ฉันขอ สารภาพค่ะ
ว่าฉันแอบเหลือบมองคุณด้วยความหมั่นไส้ แต่ หลังจากมองไปมองมาฉันถึง
สังเกตว่า ท่าทีที่คุณนั่งหลับ น้ำลายไหลยืด เหมือนจะหยดติ๋งๆ ลงพื้นแต่แล้ว
คุณก็ดูด มันกลับเข้าปากได้อย่างมีปาฏิหารย์ ทำให้ฉันเชื่อได้ทันที เลยค่ะว่า
โลกนี้ไสยศาสตร์มีจริง..และมันทำให้ฉันหลงไหล ไปกับความเซ็กแต่ไม่ซี่ของ
คุณโดยไม่รู้ตัว..
หลังจากนั้นเราก็ได้เจอกันเกือบทุกวัน..ด้วยความบังเอิญ อย่างตั้งใจของฉัน
คุณรู้ไหม๊ค่ะว่าฉันเหนื่อยแค่ไหนที่ต้อง พยายามเทียวไปเดินเล่นอยู่หัวใจคุณ
ทุกคืน ทุกคืน..
จนกระทั่งวันนั้นเดทแรกของสองเรา..คุณพาฉันเกี่ยวก้อย กันเดินจากท้ายซอย
ไปปากซอย จนหมาแถวนั้นพากัน เห่าหอนกันเป็นทอดๆ จนคุณต้องวิ่งไปไล่เต๊ะ
หมาแถม คุณยังบอกพวกมันว่าเห่าหอนอะไรกันนักหนาไม่เคยเห็น อั๊มพัชราภา
หรือไง? ทำเอาฉันอายม้วนกลิ้งไม่เป็นท่า..
ฉันรู้ค่ะว่าฉันมันบ้า..ที่แอบคิดไปเองว่าเรารักกัน.. ทั้งๆ ที่คุณไม่เคยเอ่ยปาก
บอกฝากรักฉันแม้แค่คำเดียว
จนกระทั่งวันนั้น... วันเพ็ญ 15 ค่ำเดือนสิบสองน้ำนองเต็มตลิ่ง คุณชวนฉัน
ขับรถซิ่งไปตามถนนชมแสงจันทร์ยามค่ำคืน คุณให้ฉัน อิงแอบเอาอกฉันแนบ
แผ่นหลังของคุณใกล้ๆคุณบอกฉัน ว่าให้กอดคุณแน่นๆ อย่างนั้นอย่าขยับไปไหน
เพราะว่า ตำแหน่งของหัวใจเราตอนนี้อยู่ตรงกันเรียบร้อยแล้ว..
ดูสิน้ำคำผู้ชาย ยามรักแม้น้ำต้มผักก็ยังว่าหวาน..ยามชังน้ำตาลยังว่าขม
วันนั้น... ฉันยอมคุณหมดทั้งตัวทั้งหัวใจ ยอมกลายเป็นคนใจง่าย เหมือนผู้หญิง
ส่วนใหญ่ที่นิยมพลีกายให้ชายคนรักในคืน เดือนเพ็ญ..เซ่นความรักแท้ด้วยพรหมจารี
คุณรู้ไหม๊ค่ะว่า.. คืนนั้น ฉันดีใจแค่ไหนที่คุณทำให้ฉันได้ สัมผัสถึงบรรยากาศของฟ้าสี
ทองผ่องอำไพ ไม่รู้ว่าคุณเอา เรี่ยวแรงมาจากไหน ฉันเดาว่าคุณคงกิน M550 มาแน่ๆ
(โปรดติดตามตอนต่อไป..)
edit @ 2005/12/29 09:26:38
